Ponad sto delegatów na pierwszym generalnym zebraniu diecezjalnej synody w Johannisthalu zatwierdziło tzw. dokument końcowy, który podsumowuje i opisuje, jak miejscowi wierni postrzegają obecną sytuację w diecezji z perspektywy organizacji, misji i zarządzania.
„Tegoroczny dokument końcowy powinien być mapą, która opisuje, gdzie jako diecezja się znajdujemy. Teraz delegaci synodalni zapoznają swoje parafie, społeczności i wspólnoty z jego wynikami,” przybliża członkini zespołu synodalnego Růžena Ambrožová i dodaje: „Diecezjalna synoda będzie kontynuowana w odniesieniu nie tylko do diecezjalnego dokumentu końcowego synody, ale także do dokumentu, który powstał z październikowego generalnego zgromadzenia ogólnoświatowej synody w Rzymie.”
Dokument diecezjalny mówi o tym, jak w ciągu ostatnich dziesięciu lat liczba uczestników niedzielnych mszy zmniejszyła się o jedną czwartą, a średni wiek księży wzrósł. Mówi również o tym, jak dla wspólnoty kościelnej trudno jest komunikować się oraz że nie wie, jak prowadzić misje, jak są niedoceniani pracownicy duszpasterscy i jak parafie są nietransparentne w swoich finansach.
W dokumencie napisano, że o diecezji pilzneńskiej często myśli się w kontekście terminu „terytorium misyjne”, co było częściowo widoczne także w synodalnym diecezjalnym słuchaniu. Tutaj delegaci dostrzegają pewną sprzeczność: „Z jednej strony mówimy, że jesteśmy terytorium misyjnym, z drugiej strony nasza praktyka świadczy o tym, że nie chcemy misjonarzy, lecz księży.” „Wprawdzie docierają głosy, że struktury organizacyjne nie odpowiadają lokalnej sytuacji misyjnej, ale jednocześnie nie zawsze jesteśmy skłonni szukać sposobów, aby dostosować te struktury do sytuacji, i chcemy, aby ksiądz był u nas, w naszej społeczności, w naszym kościele,” stoi w dokumencie. Z wysłuchania wielu osób w diecezji wynika, że „misje”, tak jak są często rozumiane w diecezji, nie ograniczają się jedynie do głoszenia Ewangelii słowem, ale przenikają także wszystkie inne podstawowe aspekty duszpasterstwa w diecezji i parafiach: odprawianie liturgii, służbę ludziom w potrzebie oraz spotkania w społeczności.
Pracować razem
Bardzo słyszalne były podczas diecezjalnego słuchania także głosy wskazujące na znaczenie synodalnych postaw, procesów i struktur współdecydowania w radach duszpasterskich i ekonomicznych parafii i diecezji, które można uważać za wysoce misyjne, już tylko z tego powodu, że są współpracujące, szanujące i rozróżniające.
Misje jako styl życia i służby oparty na dialogu i szacunku wobec wszystkich są czymś, co można już teraz znaleźć w zarodkach w praktyce niektórych parafii czy wspólnot, co jednak jednocześnie wzywa do dalszej refleksji, pogłębiania i towarzyszenia, i to w komunikacji z ogólnoświatowym Kościołem. W diecezjalnym słuchaniu delegaci często dostrzegali napięcia między ważnością „lokalnego” zakorzenienia a „globalnym” powołaniem. Lokalne zakorzenienie w formie „misji prostą obecnością” dzisiaj często jednak utrudnia spadek liczby księży, mobilny styl życia, zróżnicowanie różnych „światów” dzisiejszych ludzi (gdzie indziej mieszkają, gdzie indziej pracują, gdzie indziej chodzą do urzędów...) itd. W dokumentie końcowym delegaci zastanawiają się, jak zaspokoić potrzebę wsparcia lokalnej ciągłości i zakorzenienia oraz jak jednocześnie delikatnie towarzyszyć dzisiejszym ludziom w ich niezakorzenieniu i ekstremalnej mobilności.
Na podstawie diecezjalnego słuchania delegaci intensywnie dostrzegają także potrzebę specyficznego podejścia do poszczególnych lokalizacji.
Cały dokument końcowy wraz z załącznikami jest dostępny na stronie synoda.bip.cz. Teraz w listopadzie zaczyna się (poprawka: w styczniu zacznie) druga etapa diecezjalnej synody, podczas której będą poszukiwane odpowiedzi na pytanie: „Dokąd mamy pójść?” Wynikiem drugiej etapy ma być sformułowanie długoterminowych celów diecezji.
Kateřina Odvodyová
Artykuł ukazał się w Katolickim tygodniku nr 47.
