Relacja ze spotkania delegatów synodalnych z kardynałem Mario Grechem podczas pielgrzymki diecezjalnej w Rzymie w poniedziałek 28 września w hospicjum Nepomucenum
„To, co jest ważne, to nie dokumenty, ale fakt, że doświadczyliście tego razem”, powiedział kardynał Mario Grech około stu delegatom synodu diecezjalnego z diecezji plzeńskiej. Podczas pielgrzymki diecezjalnej w Rzymie spotkali się 28 września w hospicjum Nepomucenum, aby wspólnie porozmawiać o wnioskach procesu synodalnego oraz o tym, co może przynieść to życie diecezji.
Synod diecezji plzeńskiej osiągnął ważny etap w weekend we Włoszech. Podczas niedzielnej mszy w bazylice Santa Croce in Gerusalemme biskup Tomasz Holub przekazał przedstawicielom dziesięciu dekanatów diecezji plzeńskiej dokument końcowy synodu diecezjalnego oraz jego graficzne opracowanie do zapoznania się. Przekazanie to nastąpiło po wieloletnim procesie wspólnego słuchania, modlitwy i poszukiwania tego, do czego Duch Święty chce poprowadzić Kościół.
Dzień później około 60 delegatów synodalnych, niektórzy z rodzinami, spotkało się w rzymskim hospicjum Nepomucenum z kardynałem Mario Grechem, sekretarzem generalnym Synodu Biskupów. Dyskusja nad wnioskami synodu diecezjalnego połączyła się z ogólnoświatowym doświadczeniem synodalnego Kościoła.
Synodalna droga diecezji plzeńskiej otrzymała więc rzymski akcent – nie był to jednak koniec tego, co powstało podczas niej. Sekretarz generalny Synodu Biskupów kardynał Mario Grech przypomniał delegatom, że prawdziwym owocem synodu nie są przede wszystkim strony dokumentu końcowego, ale doświadczenie wspólnego słuchania, modlitwy i poszukiwania.
„Jestem przekonany, że wasza modlitwa podczas tych wspólnych podróży jest częścią modlitwy całego uniwersalnego Kościoła”, powiedział kardynał. Przypomniał również słowa papieża Franciszka, że synodalność jest drogą Kościoła trzeciego tysiąclecia. „Synodalności nie można nauczyć. Można się jej nauczyć poprzez doświadczenie”, podkreślił.
Właśnie doświadczenie wspólnej drogi może pomóc Kościołowi wkroczyć na drogę ewangelizacji. „Synodalny Kościół to Kościół, który jest gotowy do ewangelizacji”, powiedział i dodał, że właśnie ewangelizacja powinna być jednym z głównych tematów, na których Kościół powinien się skupić.
Przypomniał przy tym o liczbie ochrzczonych ludzi, którzy według niego nie są świadomi tego, co otrzymali w chrzcie. Porównał ich do osoby siedzącej na skrzyni i nie wiedzącej, że pod nią ukryty jest skarb.
Kolejnym ważnym tematem jest formacja. Nie powinna ona być skierowana tylko do przyszłych kapłanów. „Musimy inwestować w formację wszystkich”, powiedział. Ostrzegł również przed niebezpieczeństwem, że człowiek może mieć poczucie, że pracuje dla Boga, a jednocześnie nie robi tego, co od niego Bóg naprawdę chce.
Na zakończenie kardynał Grech odpowiadał na pytania wynikające z dokumentu końcowego synodu diecezji plzeńskiej oraz na pytania samych delegatów.
W odniesieniu do diecezji plzeńskiej, w odpowiedzi na pytanie ks. Piotra Hrušky, kardynał Grech poruszył również kwestię doświadczenia pierwszych chrześcijan i Paktu z katakumb (w którym 42 biskupów podczas II Soboru Watykańskiego zobowiązało się do życia w ubóstwie i służby dla ubogich, a ponad 500 synodskich ojców przyłączyło się później do paktu – przyp. red.). Kardynał podkreślił wymiar Kościoła ubogich i dla ubogich – Kościoła, który jest gotowy słuchać ludzi na marginesie społeczeństwa i nie zamyka się w sobie.
Wśród delegatów był Martin Baxa z Mariánské Lázně, który przyjechał do Rzymu z całą rodziną. „Pozytywnie mnie zaskoczyło, że kardynał był ubrany w sposób swobodny. Zauważyłem, że podkreślał, że niektóre procesy nie powinny być przyspieszone”, powiedział. Uważa za ważnym tematem ewangelizację młodych. „Jesteśmy z misyjnego obszaru Mariánské Lázně. Dążyłem do tego, aby rozpoczęto pracę z młodzieżą również poza Plzeń i udało się to. Pytanie brzmi, jak to będzie dalej”, dodał.
Rzymskie spotkanie było więc dla delegatów z diecezji plzeńskiej nie tylko zakończeniem jednej etapu. Przyniosło również pytanie, jak doświadczenie synodalnej drogi przekształcić w codzienne życie lokalnego Kościoła – i jak ponownie odkryć skarb, który już posiada.
Kateřina Odvodyová
